Ludzie UAM

Mijająca kadencja pełna była sukcesów i ważnych wydarzeń: stulecie Uniwersytetu Poznańskiego, wygrana w konkursie Inicjatywa Doskonałości, zwycięstwo w pierwszej edycji projektu Uniwersytetów Europejskich, rozpoczęcie realizacji grantu Uczelnia Dostępna, prestiżowe nagrody i wyróżnienia dla pracowników, doktorantów, studentów. Zakończyliśmy program wieloletni, realizowany od 2004 roku.

Pierwszym czytelnikiem jej debiutanckiej powieści był Stanisław Barańczak. To on polecił jej zanieść rękopis prosto do wydawnictwa. Po wielu latach Tadeusz Konwicki powiedział, że jej Dzienniki są świetną literaturą. A profesor Bartoszewski zachwycił się Kobietą zbuntowaną. Z Krystyną Koftą rodowitą poznanianką, pisarką, publicystką i absolwentką UAM, rozmawia Aleksandra Polewska – Wianecka.

Zaproszenie do przedstawienia nieoficjalnych informacji na własny temat wprawiło mnie w zakłopotanie. Opublikowałam już przecież Alfabet dostępny na stronie internetowej… Może zatem zaproponuję Państwu kilka uzupełnień?

Było i jest wiele pasji w moim życiu. Niektóre nad wyraz intensywne, ale … nie przetrwały próby czasu. Inne pojawiały się niejako naturalnie na poszczególnych etapach mojego życia. Wszyscy, którzy spodziewają się, iż napiszę, że lubię czytać (a lubię i to bardzo) i podam zestaw moich ulubionych autorek czy autorów pewnie będą zawiedzeni. Nie uczynię tego. Z pasją robię także inne rzeczy: słucham muzyki (tu absolutnym faworytem jest mój kolega z wojska Grzegorz Ciechowski; obu nam nie udało się zrobić kariery artylerzysty), fotografuję, przeszukuję archiwa i zasoby w Internecie w poszukiwaniu „ciekawostek” o kilku wybitnych uczonych (nie tylko fizykach), których życie i dzieło, ogromnie mnie fascynują. Niezwykle wciągające jest także wyszukiwanie, twórcze przekształcanie oraz niczym nieograniczone wymyślanie nowych przepisów na domowy wypiek chleba, a także (jak twierdzą moi przyjaciele, podobno wielce udane) ich testowanie. Lecz to nie o nich dzisiaj opowiem.

Co miesiąc, dokładnie o tym samym czasie, dociera do redakcji biała koperta, formatu A5, starannie zaklejona, z nienagannie zaadresowanym frontem. I tak do wielu, wielu lat … „Życie Uniwersyteckie” przez ten czas wielokrotnie zmieniało adres; nadawca jednak niestrudzenie odnajdywał je na mapie Uniwersytetu, śląc kolejną kopertę.

Pióro wieczne stało się dla prof. Aleksandra Wojciecha Mikołajczaka, filologa klasycznego, inspiracją do napisania fascynującej monografii „Design kleksa. Społeczna historia wiecznych piór” wydanej przez Wydawnictwo Naukowe UAM. O tym, czego możemy dowiedzieć się o XX wieku obserwowanym przez pryzmat piór opowiada autor w rozmowie z Ewą Konarzewską-Michalak.

8 maja decyzją jury konkursu Medale Młodej Sztuki została wyróżniona jako najbardziej obiecująca wielkopolska animatorka kultury. Z Katarzyną Walą z Uniwersyteckiego Studia Filmowego rozmawia Magda Ziółek.

Mówi, że jest szczęśliwa, ponieważ robi to, co zawsze chciała. Kiedy przed laty z inspiracji prof. Jerzego Ziomka zajęła się poezją Zuzanny Ginczanki - mało znanej poetki Dwudziestolecia Międzywojennego – nie wiedziała, że będzie to najważniejsze spotkanie w jej życiu zawodowym. Z prof. Izoldą Kiec rozmawia Magda Ziółek.

Z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu jestem związana od bardzo wielu lat, od chwili, gdy jako uczennica klasy maturalnej IV LO, weszłam po raz pierwszy do Collegium Novum. Tam, na drugim piętrze, mieścił się gabinet ówczesnego doktora Bogdana Walczaka, który konsultował olimpijczyków – takich jak ja – przed finałami Olimpiady Literatury i Języka Polskiego. Konsultował na tyle skutecznie, że otrzymałam indeks poznańskiej polonistyki jako laureatka tychże zawodów.

Decyzja o kandydowaniu na funkcję rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu jest najważniejszą decyzją mojego życia. Podjąłem ją mając świadomość z jakim ogromnym zobowiązaniem wobec społeczności akademickiej - Pracowników, Doktorantów i Studentów jest ona związana. Zadaniem rektora jest dbanie o rozwój Uczelni, jej godne reprezentowanie, a także troska o każdego członka naszej społeczności. Dbałość o ich dobro, chęć służenia im, stworzenie jeszcze lepszych warunków pracy i rozwoju to moje najgłębsze motywacje i główne cele. I jest to moje zobowiązanie.